Fine Art Photography |
The Paradox of inner Nature
Dindi van der Hoek (1976) is met haar geënsceneerde onderwaterfotografie op zoek naar tweedeling en balans van de innerlijke tegenstrijdigheid in de vrouwelijke psyche.Waterspiegelingen en reflecties zijn een belangrijke basis geworden in de zoektocht naar haar eigen beeldtaal. “Er is altijd een keerzijde in het beeld. Dat wat eerst sprookjesachtig esthetisch lijkt, krijgt een gedaante waarin frustratie en destructie de overhand krijgen.” Als kijker word je geconfronteerd met beelden die tegelijkertijd intiem en intimiderend van aard zijn. Deze innerlijke tegenstrijdigheid geeft haar werk een onmiskenbaar karakter. Al jaren ben ik gefascineerd door de dualiteit in de mens. Verborgen schoonheden en kwetsbaarheden, maar ook het masker dat de kwetsbare binnenkant verhult. Verleiding versus misleiding, verhullen versus onthullen, de oermoeder als archetype vrouw die symbool staat voor de diepste innerlijke kern.
Paradox Citaat: Clarissa Pinkola Estes
In iedere vrouw bevindt zich in feite een tweede vrouw; een uiterlijk wezen en een innerlijk criatura, een dat in de bovenste wereld leeft en een dat in de wereld leeft die niet zo gemakkelijk valt te ontwaren. Het uiterlijke wezen leeft bij daglicht en kan gemakkelijk worden waargenomen. Maar de criatura komt meestal van ver naar het oppervlak, duikt vaak op en verdwijnt even snel weer. De paradox van de dubbele natuur van vrouwen is, dat deze ‘twee vrouwen in een zijn' afzonderlijk maar aaneengekoppelde elementen in de psyche die zich op duizenden manieren verbinden.
Reflecting |
Identities
Dindi van der Hoek studeerde in 1999 af aan de Willem de Kooning Academie en het Piet Zwart Instituut (2000) en ontwikkeld een fotografisch oeuvre met beelden die een eigenzinnige gedaante krijgen door ze onder de waterspiegel te situeren. Dindi van der Hoek is altijd op zoek naar tweedeling, naar innerlijke tegenstrijdigheid, het is alsof ze ons via haar lens een blik gunt in een andere, raadselachtige wereld, die voorbij ons bewustzijn ligt. Haar watermuzes lijken het ene moment gelukzalig in het water te zweven; het volgende moment is het alsof ze naar adem happen omdat het omringende water hen dreigt te verstikken. Onder het wateroppervlak werkt ze met reflecties en waterspiegelingen. Haar modellen bevinden zich onder of half boven water. Door aanwezigheid in de ene werkelijkheid is er vaak een afwezigheid in de andere. De kunstenares hanteert een specifieke beeldtaal waarbij ze haar foto’s onder water ensceneert. Vanuit archetypische figuren als waternimfen en literaire personages als Shakespeares Ophelia, verbeeldt ze meer en meer een op zichzelf staande expressie die ze door kostumering en belichting naar haar hand zet. De vervreemding van de lichamelijkheid in haar werk is verrassend, doordat de zwaartekracht en ruimtelijkheid onder water gedeeltelijk worden opgeheven. De technische zorgvuldigheid en de doordachte composities tonen aan dat Dindi van der Hoek een beeldtaal beheerst die voor haar nauwelijks geheimen kent, maar die voor de beschouwer altijd raadselachtig is.
Balans tussen constructie |
en toeval
De afgelopen vijftien jaar heeft Dindi een professionele beroepspraktijk als beeldend kunstenaar ontwikkeld met een eigenzinnig fotografisch oeuvre en langzaam ontstaat een balans tussen spontaniteit en constructie, waar het toeval nog steeds een plek heeft: “Ondanks het ensceneren dat ik nu doe, hoop ik altijd dat er iets gebeurt wat ik niet kan bedenken. Ik wacht onder water op een cadeautje.”
